Sportparkmanager vergroot cohesie en veiligheid op Sportpark Zeeburgereiland

Het eerste gedeelte van Sportpark Zeeburgereiland werd in 2020 geopend: de Urban Sports Zone, het grootste betongesmeerde skatepark van Nederland. De buurt werd nauw betrokken bij de ontwikkeling van het sportpark. Onder bewoners bleek behoefte aan een aanspreekpunt en toeziend oog om het gebruik van het sportpark in goede banen te leiden. Daarop stelde de gemeente Amsterdam sportparkmanager Jeroen Schutte aan. “In het begin wist niemand wat mijn werkzaamheden precies zouden zijn”, zegt hij. “Maar de opdracht was simpel: maak jezelf onmisbaar.”

De community als uitgangspunt

Schutte begon bij de vaste gebruikers van het park: de skatecommunity. Door met hen in gesprek te gaan en samen te werken, ontstond er een sterke band. “Zij vormen samen met mij en de gemeente een team,” zegt Schutte. “Ze voelen zich verantwoordelijk voor het sportpark en zorgen voor sociale controle als ik zelf niet aanwezig ben.” De betrokkenheid van de community gaat verder dan toezicht houden. Gebruikers helpen ook mee met het onderhoud. Zo zijn er bakken geplaatst met bezems en schoonmaakmaterialen, toegankelijk via een sleutelkluis. “Heel soms wordt er een bezem meegenomen of gaat er een stuk”, zegt Schutte. “Maar over het algemeen werkt dit goed, mensen zorgen beter voor een plek die ook van hen is. Bovendien heb ik mijn handen vrij om andere taken uit te voeren.”

Sportpark voor iedereen

Met de opening van het tweede deel van Sportpark Zeeburgereiland in 2022 groeide het skatepark uit tot een multifunctioneel sportpark met diverse faciliteiten:

• Korfbalveld
• Hockeyveld
• Basketbalvelden
• Padelbanen
• Honkbalveld en slagkooien
• Boulderwand
• 100-meter-sprintbaan
• Klein voetbalveld
• Jeu-de-boulesbanen

Het openbare sportpark wordt ook gebruikt door korfbalvereniging AW.DTV en scholen, voor gymles. “Zij hebben voorrang op buurtbewoners”, zegt Schutte. “Dat wordt gecommuniceerd op borden die bij de velden hangen. Toch zorgt dat weleens voor onenigheid. Als mensen er onderling niet uitkomen, dan bemiddel ik en probeer ik de cohesie te bewaren.” Op het sportpark worden ook regelmatig activiteiten georganiseerd door lokale ondernemers, bijvoorbeeld met Koningsdag of Burendag.

Balanceren tussen levendigheid en overlast

De aantrekkingskracht van Sportpark Zeeburgereiland op buurtbewoners brengt ook uitdagingen met zich mee. “Op piekmomenten lopen hier wel 600 mensen rond”, vertelt Schutte. “Dat is prachtig, maar het kan ook schuren.” Verschillende groepen – van skaters tot voetballers en padelspelers – maken gebruik van dezelfde ruimte. Daarnaast ervaren bewoners soms overlast, bijvoorbeeld door lawaai in de avonduren. Schutte pakt dit pragmatisch aan. “Samen met buurtbewoners zoek ik dan naar een oplossing”, zegt hij. “Zo bleek de verlichting bij het basketbalveld ’s nachts jongeren aan te trekken, dus verminderden we het aantal straatlantaarns. Om de geluidsoverlast te beperken, kijken we naar een geluiddempende ondergrond.”

Ogen en oren in de wijk

Een groot deel van het werk van Schutte speelt zich af op sociaal vlak. Zijn ervaring als bewegingsagoog voor kinderen met gedragsproblematiek komt daarbij goed van pas. “Geduld, mensenkennis en natuurlijk overwicht zijn nuttige kwaliteiten,” zegt Schutte. Hij kent inmiddels veel jongeren op het sportpark – en vaak ook hun ouders. “Als iemand overlast veroorzaakt, ga ik het gesprek aan,” zegt hij. “Soms schakel ik ouders in of verwijs ik ze door naar hulpverlening.”

Het sportpark trekt niet alleen sporters, maar ook hangjongeren, dakloze mensen en criminelen. “De faciliteiten van zo’n sportpark werken als een magneet”, zegt Schutte. “Je krijgt te maken met van alles, van kleine ruzies tot serieuze problematiek. Ik zie wat er gebeurt en waar we tegen moeten optreden.” Hij werkt daarbij nauw samen met politie, handhaving en andere professionals. De lijnen zijn kort en het contact is frequent. “Zo blijft het niet bij signaleren, maar kunnen we ook handelen.”

Flexibel werken waar het nodig is

De kracht van Schutte zit mede in zijn flexibiliteit. Hij werkt ongeveer 40 uur per week, maar niet volgens een vast schema. “In het begin volgde ik een standaard rooster, maar dat werkte niet”, zegt hij. “Je moet er zijn op de momenten dat het ertoe doet.” Dat betekent vaak werken in de middag, avond of zelfs nacht. “Met mooi weer en tijdens feestdagen is het drukker. Dan moet je zichtbaar zijn.” Zijn werkplek is vooral buiten. “Ik loop rond, maak praatjes en ben aanspreekbaar. Mensen weten me te vinden, op het sportpark of via sociale media.”

Meer dan alleen toezicht

Hoewel het sociale aspect het grootste deel van zijn werk vormt (ongeveer 70%), houdt Schutte zich ook bezig met praktische en technische zaken: beheer en onderhoud. “Van kapotte verlichting tot versleten velden – ik signaleer en zorg dat het wordt opgelost”, zegt hij. “Daarvoor schakel ik met collega’s binnen de gemeente. In het begin was het zoeken wie ik waarvoor nodig had, maar inmiddels weet ik mijn weg binnen de organisatie.” Daarnaast initieert hij zelf verbeteringen, zoals punten met zonnebrandcrème op het park. Ook EHBO hoort bij zijn taken. “Je maakt van alles mee, van een gebroken pols tot kinderen van wie tanden afbreken bij een val.”

Een sportpark dat leeft

Door de inzet van Schutte blijft het sportpark een toegankelijke plek waar bewoners laagdrempelig samenkomen, bewegen en elkaar ontmoeten. “Het mooie is dat je hier echt iets toevoegt aan de wijk”, zegt Schutte. “Mensen voelen zich thuis en maken volop gebruik van de faciliteiten. De uitdaging voor mij als sportparkmanager zit in het goed begeleiden van al die gebruikers.”