Het Ravijn is een gemeentelijk sportzorgcentrum in de gemeente Hellendoorn, gebouwd in 2013 met de ambitie om sport, zorg en welzijn met elkaar te verbinden. Het complex bestaat uit een zwembad, sporthal en ruimtes voor zorgverlening. Toch werden deze faciliteiten jarenlang niet optimaal benut.
In 2021 werd Shelly Jambor aangesteld als manager om daar verandering in te brengen. “Samen met mijn collega’s kreeg ik de taak om het zwembad sterker maatschappelijk te positioneren en de verbinding met het sociaal domein te verbeteren”, aldus Jambor.
Aan de slag met laaghangend fruit
De eerste stappen werden intern gezet. Medewerkers werden op de juiste plek ingezet en er werd geïnvesteerd in hun ontwikkeling. Tegelijkertijd werd onderzocht hoe Het Ravijn toekomstbestendig kon blijven. Dat leidde tot een plan van aanpak waarin nadrukkelijk werd gekozen voor samenwerking met het sociaal domein.
Er werd contact gelegd met huisartsen, casemanagers, jobcoaches en zorg- en welzijnsorganisaties. Om deze samenwerking structureel vorm te geven, werd een medewerker aangesteld met als specifieke taak het verbinden van sport met zorg en welzijn. Dankzij haar contacten bij de gemeente en achtergrond in het welzijnswerk groeide al snel een waardevol lokaal netwerk.
Nieuwe doelgroepen in beeld
Door de samenwerking ontstond nieuw zwemaanbod voor mensen met Parkinson, mensen met dementie en voor mensen in revalidatietrajecten. De nieuwe doelgroepen waren niet meteen rendabel. De groep voor mensen met Parkinson begon met twee deelnemers, begeleid door twee professionals.
“Het vraagt tijd voordat zo’n aanpak rendeert”, zegt Jambor. “Geduld en vertrouwen van leidinggevenden was belangrijk om dit te ontwikkelen.” In 2 jaar tijd is de groep voor mensen met Parkinson uitgegroeid tot 12 deelnemers. Partners van deelnemers dragen bij als vrijwilliger.
De groep voor mensen met dementie kwam moeizamer op gang, maar het positieve effect op de eerste deelnemer was zo groot dat besloten werd toch door te zetten. Inmiddels bestaat de groep uit zes mensen en is de naam veranderd naar ‘mensen met geheugenproblemen’. “Daarmee hopen we de drempel te verlagen”, zegt Jambor. Potentiële deelnemers worden actief benaderd via verzorgingshuizen, mantelzorgcafés en alzheimercafés.
Financiële onafhankelijkheid voor duurzame borging
Het speciale zwemaanbod wordt niet gefinancierd vanuit subsidies. Deelnemers betalen contributie, eventueel met financiële ondersteuning van de Meedoen-regeling. Volgens Jambor maakt dat het aanbod minder kwetsbaar: “Als je volledig afhankelijk bent van subsidie, kan dat zomaar wegvallen. Op deze manier kunnen we continuïteit garanderen.”
De horeca van Het Ravijn kwam in eigen beheer nadat de voormalig exploitant stopte. Dat was een uitdaging om intern op te vangen, maar bood tegelijkertijd nieuwe mogelijkheden. “Overdag open zijn bleek voor een externe partij niet rendabel”, zegt Jambor. “Terwijl deelnemers juist waarde hechten aan een kop koffie na afloop.”
In samenwerking met zorgorganisaties Aveleijn, Philadelphia en St. Noest worden horecataken nu ingevuld door mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. “Zij vinden hier een waardevolle invulling van hun dagbesteding of taalstage, wij profiteren van extra ondersteuning”, aldus Jambor. “Ook bieden we werkervaringsplekken in de receptie, facilitair werk, administratie en groenvoorziening.”
Het belang van duidelijke communicatie
Om alles in goede banen te leiden, is er veel contact met begeleiders van cliënten. Communicatie speelt ook een belangrijke rol om verwachtingen te managen bij zowel medewerkers als bezoekers. “Het vergt af en toe uitleg; waarom een kopje koffie langer kan duren bijvoorbeeld”, zegt Jambor.
“Maar als je transparant bent, dan is er veel begrip voor.” Een aantal werknemers van Het Ravijn die affiniteit hebben met deze cliënten en deelnemers, kregen een cursus aangeboden waarin zij tips kregen voor de omgang met cliënten uit de dagbesteding.
Perspectief voor deelnemers
De maatschappelijke impact van Het Ravijn is op meerdere vlakken zichtbaar. “Deelnemers van de zwemgroepen vinden een passende beweegactiviteit, hun partners vinden steun bij elkaar”, zegt Jambor. “De vrijwilligers doen werkervaring op in een veilige omgeving en vergroten hun zelfvertrouwen. Sommigen zetten zelfs stappen richting betaald werk, dat is ontzettend mooi om te zien.”
Organisaties die hun maatschappelijke impact willen vergroten, adviseert Jambor om gewoon te beginnen: “Werk een globaal plan uit en ga aan de slag. Zorg voor mensen met hart voor de doelgroep. Maatschappelijke impact vertaalt zich niet altijd direct in financiële opbrengsten – maar als de motivatie goed zit, gaat het balletje vanzelf rollen.”
Succesfactoren van dit praktijkverhaal
- Actieve samenwerking met zorg- en welzijnsorganisaties versterkt het lokale netwerk en vergroot de zichtbaarheid van het aanbod.
- Door horeca in eigen beheer te nemen en werkervaringsplekken te bieden voor dagbesteding, blijven de kosten beheersbaar en kan het overdag open zijn voor deelnemers.
- Duidelijke communicatie richting bezoekers en scholing van medewerkers creëren draagvlak voor de inzet van vrijwilligers uit de dagbesteding.
- Inzet van deelnemers uit re-integratietrajecten vergroot de maatschappelijke impact én personele capaciteit, zonder extra kosten.
- Door de afhankelijkheid van subsidies te beperken, is het aanbod duurzaam en toekomstbestendig.
